W przeciwieństwie do większości reżimów komunistycznych, chiński system polityczny przetrwał bez zmian okres ruchów prodemokratycznych w roku 1989. Demonstracje niezadowolenia zostały krwawo stłumione. Zmiany w polityce rządu chińskiego dotyczyły wyłącznie sfery gospodarczej -reforma umożliwiła Chinom osiągnięcie wysokich wskaźników na początku lat 90. Po śmierci Mao Tsetunga w roku 1976, po dziesięcioleciach wstrząsów i radykalnych eksperymentów społcznopolitycznych, sytuacja polityczna w Chinach zmieniła się. Wkrótce nastąpił też upadek tzw. „bandy czworga", na czele której stalą wdowa po Mao, Jiang Quing. W roku 1978 starzejący się Deng Xiaoping przejął pełną kontrolę nad państwem, chociaż musiał wprowadzać reformy ostrożnie ze względu na konserwatywnych członków partii komunistycznej. Reformy Denga szły w kierunku odwrotnym w stosunku do radykalizmu polityki chińskiej lat 60. i 70. Zamiast pozostawać w izolacji. Chiny otwarły się dla zachodnich inwestorów, a turystyka stała się ważną gałęzią gospodarki. Robotnikom i chłopom pozwolono podejmować dodatkową pracę. W ciągu następnych 15 lat odchodzono stopniowo od gospodarki planowej na rzecz inicjatyw lokalnych i wprowadzania mechanizmów rynkowych.